Een eetstoornis, het gaat niet over eten. Dat gold ook voor mij. Toch staat herstel van een eetstoornis niet los van herstel van een gezond eetpatroon.

Tijdens mijn laatste behandeling kwam ik aan. En bleef ik aankomen. Mijn eetbuien had ik, na een groepstraining door ervaringsdeskundigen,  al langer dan een jaar binnen de perken weten te houden. Ik hield me aan een beperkt aantal calorieën per dag, verdeeld over drie maaltijden en soms nog iets tussendoor.  Als reactie hierop ging ik naar de sportschool en trainde op de crosstrainer totdat ik naar ammoniak rook en nog langer.  Ik bleef aankomen. Ik wist al dat Weight Watchers mij niet kon helpen, maar ook de laatste dietiste die ik consulteerde zei me over mijn gewichtstoename: dat valt wetenschappelijk niet te verklaren. Ik moest nog maar meer calorieën minderen en zelfs onder de minimum aanbevolen hoeveelheid gaan. Dat durfde ik niet, want ik was als de dood dat ik mijn eetbuien terug zou krijgen.

Ik kreeg in mijn behandeling het advies om contact op te nemen met een orthomoleculair dietiste.  Ik had niets te verliezen, dus dat deed ik. Deze dietiste vertelde me heel andere dingen dan ik daarvoor van verschillende diëtisten had gehoord. Mijn gewichtstoename had niets te maken met het feit dat ik teveel at, want dat deed ik niet. Mijn lichaam was simpelweg in de war door alle extremen die het had meegemaakt; hongeren, eetbuien, periodes van stilstand en periodes van overactiviteit.  De ammoniakgeur van mijn lichaam betekende dat ik mijn spieren aan het afbreken was. Bovendien deden de lightproducten waar mijn voorkeur naar uitging, mijn lichaam geen goed door de vele toevoegingen die het had. Ik kreeg het advies om laagglycemische voeding te gebruiken, waar mijn bloedsuikerspiegel niet van omhoog zou schieten. Om volle producten te gebruiken in plaats van mager en light. Om gezonde vetten te gebruiken, in plaats van vetarm of vetloos. Om tarwe te laten staan. Daarnaast kreeg ik een speciale multivitamine mee.

Ik was achterdochtig, want ik had toch altijd gehoord dat je, als je af wilde vallen, vet moest laten staan? Maar mijn wanhoop was groter dan mijn achterdocht. Mijn manier werkte niet, en als deze manier niet werkte kon ik in ieder geval zeggen dat ik het geprobeerd had. Dus maakte ik met angst en beven Griekse salades met feta, oriënteerde me in de natuurwinkel op spelt-  en kamutbrood en allerlei dingen die ik nog niet kende. Ik gebruikte roomboter, olijfolie en een oliemengsel van allerlei soorten plantaardige olie.  At regelmatig vis. Plukte een uitgebreide lijst met producten en hun glycemische index van internet. Verdiepte me in literatuur over voedingssystemen die op deze index waren gebaseerd.

Mijn weegschaal had ik ingeleverd bij de psychologe, om af te kicken van mijn weegverslaving. Dat was frustrerend want nu kon ik niet diverse keren per dag zien wat mijn nieuwe leefstijl deed met mijn gewicht. En het was goed. Het was heel goed. Na verloop van ongeveer een tot twee maanden merkte ik dat ik niet verder aankwam. Dat gaf vertrouwen. Ik ontspande. Nog een maand later merkte ik dat mijn kleren ruimer gingen zitten. Met andere woorden, ik viel af terwijl ik meer calorieën consumeerde!

Uiteindelijk ben ik met natuurvoeding en met beleid toegepaste lichaamsbeweging de grens van een gezond gewicht bereikt. Mijn plezier in eten en koken heb ik terug. Mijn lichaam heeft veel te verduren gehad, en de gevolgen kan ik niet helemaal ongedaan maken.  Ik weet echter nu hoe ik goed voor mezelf kan zorgen in dit opzicht. Juist doordat ik het in mijn zelfhaat en onwetendheid zoveel kwaad heb gedaan, heb ik de wens om mijn lichaam alles te geven wat het nodig heeft.

Ik leerde om lief te zijn voor mijn lichaam. Maar daarover later meer!