Ik geloofde in het sprookje van het slanke geliefde meisje. Het meisje dat altijd vrolijk was. Dat alles kon. Slim was. Geslaagd. Geliefd door iedereen.
Wie slank was had wilskracht, had discipline, kreeg ik van huis-uit mee. Wie slank was, was sterk. Wie slank was kon mooie kleren dragen en werd door iedereen aanbeden. Voor wie slank is, is het leven fantastisch.
Dus toen ik in mijn puberteit in korte tijd twee kilo aankwam, raakte ik in paniek. Mijn droom van hoe ik wilde zijn stond op het punt in duigen te vallen! Dus na de feestdagen, hup op dieet! Perfectionistisch als ik was, pakte ik het natuurlijk wel serieus aan. Wie slank wilde zijn moest veel bewegen en weinig eten, dat wist iedereen. Voordat ik naar school ging liep ik twee uur. Mijn dagrantsoen bevatte maximaal 400 calorieen.
Na een aantal weken was ik x kilo afgevallen. Op een ochtend Ik zat aan tafel aan mijn ontbijt, dat bestond uit een glas spa rood met een schijfje citroen. Ik had het koud en voelde me somber. En Ik voelde me bedrogen. Waar bleef nu dat fantastische leven dat me zou wachten wanneer ik superdun zou zijn? Waar bleven de complimenten, de hordes vrienden en vriendinnen? Hoe kon het dat het bij anderen blijkbaar wel werkte, anders zou ik dat verhaal nooit hebben gehoord, maar bij mij werkte het niet?
Na een maand voelde ik me al slecht. Ik had het koud. Iedereen deed lelijk tegen me. Hoe kon dat nu, ik was toch afgevallen? Dan zou ik toch juist complimenten moeten krijgen? Ontelbare vriendinnen en vrienden? Blijkbaar was het niet genoeg? En ik gooide er nog een schepje bovenop. Niet wetende dat het gebrek aan voeding mij zo slecht deed voelen. Dat ik het zo voelde dat mensen naar tegen me deden, omdat ik ook mentaal totaal geen weerstand had. Dat mijn moeder op me vitte, omdat ze zich zorgen maakte. In plaats van dat ze op me vitte omdat ze vond dat ze een andere, betere dochter verdiend had, zoals in mijn gedachten het geval was.
Langzamerhand werd ik koud van binnen. Mijn emoties verdwenen. Ergens vond ik dat wel prima, reacties uit mijn omgeving op mij deden me niets meer. Toch werd het leven er niet fijner op naarmate de weegschaal minder aangaf.
Dit was het begin van de spiraal naar beneden. De spiraal zou in de loop der jaren nog vele malen op en neer gaan. En niemand wist hoe ermee om te gaan. Niemand die me hiermee kon helpen. Geen mens. Geen boek in de bibliotheek. De hond duwde soms zijn natte neus tegen me aan, alsof hij zich zorgen maakte.
Gelukkig zijn de tijden veranderd. Wordt een eetprobleem, groot of klein, veel eerder onderkend.
Het dal van de glanzende nevel ziet er prachtig en mysterieus uit. Je loopt er in om je met die mystieke wereld te omhullen. Ze zal je beschermen, ze zorgt dat je veilig bent. Maar eenmaal in het dal voel je de kou. Zak je weg in de ijzige modder terwijl je geen hand voor ogen ziet. Heb je de moed om te blijven lopen en uit het dal te klimmen, dan kun je als een rijker mens het leven in.
Neem jezelf serieus. Ga voor een beter leven, zonder de stress van eten, compenseren, lijnen, een steeds lager of juist steeds hoger wordend gewicht. Met rust in het hoofd in plaats van herrie.
Klim uit het dal en volg je innerlijk kompas, zodat je nooit meer de weg kwijt zult raken.

Wil je weten hoe? Neem contact op: puurzenzsa@gmail.com